Hebben zielen spijt van wat ze tijdens hun leven hebben gedaan?

Een vraag die regelmatig terugkomt in mijn praktijk is:
Als iemand spijt heeft van dingen die hij of zij tijdens het leven heeft gedaan, draagt die ziel die last dan ook na het overlijden?
Tijdens readings komt het met enige regelmaat voor dat een overleden dierbare doorkomt met de behoefte om iets recht te zetten. Om vergeving te vragen. Of simpelweg om te laten zien dat er inzicht en spijt is ontstaan.
Zelden komen zij alleen door. Meestal worden zij begeleid door een andere ziel die hen ondersteunt. Dat kan iemand zijn met wie ze in het aardse leven geen directe band hadden, maar ze delen wél één belangrijke verbinding:
Ze staan allebei in relatie tot degene voor wie de reading is bedoeld.

Waarom zielen zich tijdens het leven anders gedragen

Vaak laten overleden dierbaren ook zien waarom zij zich tijdens hun leven zo gedroegen. In veel gevallen ligt de oorzaak bij diep trauma dat zij zelf hebben opgelopen.
Door die pijn waren zij niet in staat om onvoorwaardelijke liefde te geven.
Dat betekent niet dat die liefde er niet was — of niet gevoeld werd — maar dat zij zo ver verwijderd raakten van hun eigen ziel, dat ze er simpelweg niet meer bij konden.
Angst om opnieuw afgewezen, mishandeld of gekwetst te worden zorgde ervoor dat zij zich afsloten. Het contact met hun gevoel verdween steeds verder naar de achtergrond. Zo werden zij meer en meer gevormd door de pijnlijke ervaringen die zij hadden doorstaan, in plaats van door wie zij in de kern werkelijk waren.

Na het overlijden keert die verbinding met de eigen ziel terug. Men wordt weer wie men oorspronkelijk is.

Een reading over spijt en vergeving

Het volgende verhaal is een voorbeeld van een reading waarin spijt een belangrijke rol speelde.
Een dame kwam bij mij in de praktijk en de reading begon licht en vrolijk. Een overleden dierbare kwam door met een warme, positieve energie. Iemand die, naar onze maatstaven, veel te jong was overleden, maar die nog steeds dezelfde uitstraling had als tijdens haar leven op aarde.
Op een gegeven moment maakte zij met handgebaren duidelijk dat wij verder mochten naar de volgende spirit.
(Ik merk trouwens dat ik zelf nog steeds moeite heb met het woord ‘geest’ — ik moet dan meteen denken aan witte lakens en Casper het spookje.)

Een afstandelijke aanwezigheid

Wat verder weg verscheen een man. Hij stond onbeweeglijk en star, leunend op een stok. Het gaf mij een duidelijk ‘opa-gevoel’.
De dame die de reading ontving zei:
“Volgens mij gebruikte mijn opa geen stok.”
De man bleef staan in dezelfde houding. Dat vond ik opvallend. Meestal brengen overleden dierbaren eerst een groet, een bevestiging dat het goed met hen gaat en dat zij aanwezig zijn. Ze laten herkenbare beelden zien, zodat degene voor wie de reading is zeker weet wie er doorkomt. Daarna vertrekken ze vaak weer tevreden.
Deze man straalde echter niets liefs uit. Hij bleef afstandelijk, gesloten.

De betekenis van het beeld

Tot de dame plotseling zei:
“Mijn vader had geen goede band met zijn vader. Hij sloeg zijn kinderen zelfs met een stok…”
En toen viel alles op zijn plek.
Dit was haar opa.
De man zakte door zijn knieën en begon te huilen. Een krachtig symbool van spijt en het vragen om vergeving. Hij liet zien dat hij nu liefde voelde — voor zijn zoon en voor zijn kleindochter.
Of hij daadwerkelijk vergeving heeft gekregen van zijn zoon, die inmiddels zelf al op respectabele leeftijd is, weet ik niet.
Maar één ding was duidelijk:
hij had een stap gezet richting heling.

Spijt als begin van heling

Wat deze reading liet zien, is dat spijt na het overlijden geen last hoeft te zijn, maar juist een opening. Een kans om verantwoordelijkheid te nemen, liefde te erkennen en beweging te brengen in wat vastzat.
Heling stopt niet bij de dood. Soms begint het daar pas echt.