Na het overlijden van Alex gebeurden er verschillende mooie dingen. Voor mij, Knuffels uit de Hemel.
Kort na de begrafenis zakte ik ’s avonds in bed weg in een diepe scherpe pijn van rouw en het besef dat hij nooit meer bij mij zou zijn. Al snel voelde ik dat hij me vasthield en er gewoon was, ik voelde zijn liefde en zei tegen hem: “Als je dit nu één of twee keer per week doet, dan hou ik het wel vol”. “Nee”, zei hij heel duidelijk en ik voelde dat hij bedoelde: “Jij moet verder, jij leeft nog”.
Dit was zo echt, dat ik daarna nooit meer die scherpe pijn heb gevoeld. Wel verdriet, maar dat was hanteerbaar. Alex is daarna nog vaak bij ons in allerlei vormen langsgekomen en we hebben hem allemaal gevoeld, gezien, geroken en gehoord.
Twee weken na zijn dood, onderweg in de auto naar zijn zoon en familie om kerstavond te vieren, regende het en opeens klonk ons liedje door de radio namelijk “Marmor, Stein en Eisen bricht”. De tekst zegt ondermeer:
Huil niet als de regen valt, er is iemand die je vast heeft
Marmer, steen en ijzer breekt
Maar onze liefde niet
Alles gaat voorbij
Maar wij blijven trouw
Kan ik een keer niet bij je zijn, denk eraan je bent alleen…
Intens verdrietig, maar ontzettend blij met zijn boodschap dat hij die avond bij ons was. Ook hadden we die avond speciaal voor hem een kaarsje op tafel staan.
Na deze avond kwam ik thuis en opeens begon een lamp te knipperen in de woonkamer. Dit heeft 8 dagen geduurd. Ik heb van alles geprobeerd, de lamp verwisselen, de schakelaar er tussen uit, maar niets hielp. Tot het opeens stopte. De blog met het filmpje hierover is te vinden via deze link.
Een half jaar later
Een half jaar later, op vakantie met een vriendin, waren we met een aantal vriendinnen boven op een berg in Oostenrijk aan het kijken hoe vrienden van ons meededen aan het WK Masters wielrennen. Het was een prachtig gezicht om in dat mooie landschap de sliert aan wielrenners de berg op te zien rijden.
Wij stonden bij een tentje waar frisdank etc werd verkocht. Ik zag die sliert renners en dacht wat zou Alex dit fantastisch hebben gevonden (hij was vroeger ook een goede wielrenner) en gelijk daarna klonk door de luidsprekers “Marmor, Stein und Eisen bricht“ en ik wist: “Hij is er wel, hij is hier bij ons”.
Na een jaar wilde ik weer terug verhuizen naar Apeldoorn, waar mijn familie, vrienden en sportvrienden zijn. Een huis vinden valt alleen niet mee. Na een tijdje bij mijn dochter en schoonzoon te hebben gewoond, kwam mijn oude huis weer vrij. De jongelui die er woonden gingen verhuizen en ik kon weer in mijn oude huis!
Hoe bijzonder is dat!